jaskamusic:

Mutluluğu el yordamıyla değil his yordamıyla bulursun. Arama gelince kendi geliyor.

    Özlemek bize göre değildi belki de. Belki de geçmişin hatalarıydı üzerimize gelenler. Herşey en başından alınamazdı; alınmamalı da zaten.Hepsi güzel-di. Ama ‘bizim’ olanın onların olması ihtimali.. İşte çıkmaz sokaktayız şuan. Ne tarafa gideceğiz? Kaçıp gelecekmisin yoksa sen’de tamamen mi gideceksin? Olur da gelecek olursan..
   Daha fazla düşünemiyorum..

Düşünmeye yoruldun gibi dimi;
boşver..

    Saat gecenin üçüydü. Telefona gelen bir mesaj; ‘Evdemisin; sana gelmek istiyorum.’ Cevap kısaydı ‘Tabiki.’ Yarım saat sonra kapı çaldı; içeri girip her zaman oturduğu ikili koltuğa oturdu,bir sigara yaktı. Yavaşça paketini masaya bıraktı.
    Bir iki soluktan sonra dizlerini yavaşça göğüslerine çekip kafasını dizlerinin arasına bıraktı. Saçları kaplamıştı bacaklarını.Sessizce bir ağlama duyuldu. -Herşey yolunda dimi? dedim; -İyiyim, diyordu ağlamaklı ses tonu.Oysa yanlış giden birşey vardı; belliydi.
    Bazen bakmaya kıyamadığın gözleri bir başkasının ağlatması bu kadar koyabilirdi insana.Zaten en başında değer vermen hataydı.Yerimden kalkıp yanına oturdum; kafasını avcuma alıp -iyimisin? dedim. Birşey demeden dizlerime uzandı. Ellerim saçlarındaydı. Birden;
   -Saçlarımı okşayan ilk insansın, dedi. Farklıydı; herşey içtendi; herşey anlamsızdı.Ama her zamanki gibi anlamasını beklemiyordum.
    Kısık bir ses tonuyla anlattı olanları. Belki de olmayanları. Çünkü yalanlarıyla yaşıyordu. Bunun farkındaydım. -Uyumalısın, dedim.Dizlerimden kalkıp ben kokam yatağıma geçti. Sonrasında tek yaptığım saçlarını okşamak,uyuması için birşeyler anlatmaktı.Kolumda uyuya kalmıştı.
   Yavaşça kolumu çekip koltuğuma geçtim.Sonrasında şuan dinlemekte olduğun şarkı, üst üste yaktığım 4 sigara ve yastığa sıkıca sarılmış bir süliet vardı..
   Farklıydı
   anlamsızdı
   ve bunu farkedemeyecek kadar basitti..

   Öncesinde ‘sonsuzluk’ vardı. Sonra ‘s’ gitti ‘onsuzluk’ kaldı. Şimdi ise hayatımda sadece ‘sessizlik’ var.


Teoman-Kadınım

ocmaha:

Keşke bilebilseydim, sana daha gelemeden, senin gideceğini. 

“Tanıştığımıza memnun oldum.” demiştim. Böyle bir şey mümkün değilmiş. Adını, nerede yaşadığını, kimlerle görüştüğünü, daha birçok şey. İçini görememişim, hepsini görebilseydim keşke. Görememişim; bırakıp gideceğini, onca anı, hatıra, hayâl, sen olmayınca çok ağır geliyor, neden benim üzerime yükleyip gittiğini düşünüp duruyorum. Hiç bulamayacağım gibi. 

Hep aynı yerlerdeyim, sana ilk dokunduğum cadde, ilk el ele tutuşup gezdiğimiz sokaklar, kirpiklerinden öptüğüm ağacın gölgesi. Kendimle ne zaman baş başa kalsam ben hep buralardayım, kaçıyorum elimden geldiğince, başka yerlerdeyim, başka zamanlarda, şu an en az senin kadar soğuk bir memlekette, ellerim üşüyerek yazıyorum. Ama ne yaparsam yapayım, nereye gidersem gideyim benimle geliyor buralar, sanki her memleketin caddesi, sokağı, ağacı aynı. Gitmek, unutmaya yardımcı olmuyor, ne kadar çırpınırsam o kadar batıyor, ne kadar ses çıkarmasam, o kadar yiyip bitiriyor beni sevgilim.

    Nereden başlanılabilirdi ki? Hangisiydi o doğru adım? Atılamayanlarda saklananlardandı dimi o da? Saklanmaktan başka bir çaresi yoktu belli ki.Korkuyordu belkide..
    Yeniden,yeniden,bir yeniden daha.. Sonu yoktu biliyordu ama başlangıçlar kaçınılmazdı.Şimdi karşısında olsan belki çok daha farklı olabilirdi; yenebilirdi benliğini.Belki uzadıkça uzayacaktı. Sen dayanabilecekmisin buna? Yoksa sende gidecekmisin onlar gibi? Sende mi onlardan olacaksın? Tek seçeneğin beklemekmiydi senin de? O adımı sen atsan olmazmıydı? Bırak o korkularında kavrulsun biraz daha. Çok derinlerde yaşıyordu o; çıkmak için çaba sarfettiği o küçük derinlikte..
    Hadi sen kal yanında..